Kayın Ağacı ve Gürgen Ağacı Aynı Mıdır?
Bir Bahar Günü
Kayseri’nin o tipik, soğuk sabahlarından birinde, sırtımda çantam, cebimde bir dünya düşünceyle yürüyordum. Baharın ilk ılık rüzgarı, bana yaşadığım şehri bile farklı hissettiriyordu. O gün yalnızdım. Her zaman olduğu gibi. Ama bir şey vardı; içimdeki duyguların kesiştiği noktada bir şey arıyordum. Kayın ağacı ile gürgen ağacının farkını merak ediyordum, ama aslında bununla neyi bulmayı umduğumu bile bilmiyordum.
Ağaçlar her zaman bana bir şeyler anlatır, hep anlatmıştır. Kayın ağacını çok severim. Her zaman sağlam ve yüksek. Güçlü. Ama gürgen ağacını da seviyorum. Onun yaprakları hafif rüzgarla dans ederken sanki her şeyin doğru olması gerektiği gibi olduğunu hissediyorum. O an ne hissettiğimi anlatmam gerekirse, içimde bir boşluk var. Bir eksiklik, tamamlanmamışlık. Ama bu hissi kaybolması için kovalamıyorum. Gürgenin yaprakları gibi savruluyorum. Sonra düşündüm; kayın ve gürgen aslında birbirine ne kadar yakın, değil mi?
Bir Parkta Başlayan Farklılık
Hep kayın ağaçları büyütmeyi hayal etmişimdir. Bunu küçüklüğümden beri kafamda kurarım, Kayseri’nin yoğun kışlarını hatırlatır bana. Kayın, ne kadar sert olursa olsun, kışın üstüne kar yağan o görüntüsü her zaman huzur verici olmuştur. O sabah, kasvetli Kayseri havasında gürgen ağacının gölgesinde bir an oturduk. Aslında ne kadar farklı olduğumuzu birbirimize hissettirmeden anlayabildik. Ben de bir gürgen gibi rüzgarın etkisiyle savruluyorum bazen. Her gün düşüncelerim değişiyor, duygu durumlarım birbirine karışıyor. Ama kayın ağacı gibi sağlam kalmak istediğimi de biliyorum.
Gürgenin yapraklarının rüzgarla ne kadar kolay savrulduğunu izlerken içimdeki boşluk büyüdü. Hayatımda hep bir şeyin eksik olduğunu düşündüm. Bir kayın ağacının kuvvetine ve sabrına sahip olmayı isterdim ama sanırım bir gürgen olmayı tercih ediyorum. Hem de kendim gibi.
Kayın ağacını düşününce, gücünü ve direncini hep çok takdir etmişimdir. Kayın sağlamdır, bir kayın hiçbir fırtınaya dayanamaz denemez. Fakat gürgen, meyve vermeyen bir ağaç gibi, insanın içindeki belirsizlik gibi. Kendini kaybolmuş hissettiğin anlarda, rüzgarla savruluyor, bir noktada sabahın ilk ışıklarına kadar kaybolduğunu düşünüyorsun. Ama sonra güneş doğuyor, rüzgar yatışıyor ve yerini sükunet alıyor.
Kayın mı Gürgen mi?
Hep kayın ağacını tercih ettiğimi söylesem de, gürgenin bana kattığı farklı bir şey var. Gürgen bazen daha derin, bazen daha narin. Kayın ağacını tek bir kelimeyle tanımlarım; “direncin sembolü.” Oysa gürgen, savrulmanın, rüzgarla dans etmenin, cesaretin simgesi gibi geliyor bana. Bu nedenle ikisini aynı yapıyormuş gibi hissetsem de, aslında çok farklılar.
Bir gün gürgenin altına oturup kendimi kayın ağacına benzetmek istedim. O kadar fazla şey vardı ki kafamda. Ne kadar farklı bir ağaç olsa da, kendi kimliğimi bulmak için kayın gibi sağlam olmalıydım. Ama gürgenin rüzgarla eğilip bükülüşünü izlerken, kendime itiraf ettim: Bazen olduğu gibi savrulmak da gerekir.
Evet, belki de her ağaç, kendi yolunu bulmalı. Gürgen gibi narin ama cesur olmalı. Kayın gibi güçlü ama zaman zaman rüzgarın yönüne göre şekil almalı.
Bir Anlık Farkındalık
Bir sabah, o parkta yalnız başıma otururken, gökyüzü maviye dönmeye başladığında fark ettim: Kayın ve gürgen aslında birbirine yakın iki farklı yüzey. Biri, hayatta her zaman bir şeylere tutunmayı, direnç göstermeyi anlatırken, diğeri de kaybolmayı, savrulmayı ve yeniden doğmayı. Biri sağlam ve sabırlı olmayı, diğeri ise yaşamın nehrine bırakarak akmayı. Fakat hangisinin doğru olduğunu söylemek zor.
Evet, kayın ve gürgen farklıdır, ama bir araya geldiklerinde birbirlerini tamamlarlar. Bu parkta, gürgenin gölgesinde otururken anladım ki, ben de hayatımda kayın kadar sağlam olmak istiyorum ama gürgen kadar savrulabilmek, rüzgârla dans edebilmek, anın içinde kaybolabilmek… Her ikisinden de bir parça olmalı insan.
Sonuçta Ne Fark Var?
Bir ağaç kadar içsel bir huzur aramak, hayatın ritmine uyum sağlamak… Kayın ve gürgenin arasındaki fark, aslında hepimizin içinde bir yerde var. Hayatımızda bazen güçlü olmayı, bazen de savrulmayı tercih ederiz. Benim içimdeki bu ikilemde bir anlamda her iki ağaç da yer alıyor. Kayın ağacının sertliğini de, gürgenin narinliğini de seviyorum. Birinde güç, diğerinde huzur var. O yüzden belki de kayın ve gürgen, birbirlerinden farklıdır ama aynı zamanda birbirlerini tamamlarlar.
Bir süre sonra, o parkta derin bir nefes aldım ve fark ettim ki; kayın ve gürgen aynı değiller, ama bir şekilde birbirlerinin eksiklerini tamamlıyorlar. Ve ben de, hayatımda her iki ağaç gibi olmak istiyorum: Bazen kayın gibi sağlam, bazen gürgen gibi savrulmaya cesaret eden bir insan.